இளம் வெயில்
உண்ண தழுவ
காத்திருந்த
வேளையில்
அதிகாலையில்
மெல்லிய குளிர்காற்றில்
உனது சேலையில்
அசைந்து ஆடியது
கோடையின் வெக்கை
தணிக்க "மழை" யை
அனுப்பி வைத்தாய்
உனக்கும் எனக்கும்
இடைவெளியில்
வடகிழக்கு பருவமழை
கொட்டி தீர்த்து
உனது பெயரை
நினைத்துக் கொண்ட
கோடை மழையில்
நனைந்து நின்றேன்.
நீ சில நேரங்களில் பயன்படுத்தும்
"நான் கிராமத்து பொண்ணு" என்ற சொற்களில் எவ்வளவு திமிரும், அன்பும், பேரழகு உள்ளது என்பதை
இப்பொழுது உணர தொடங்கி இருக்கிறேன்.
போலியான புன்னகையும் இல்லை வலிக்காத அழுகையும் இல்லை செலவு செய்யாத கோபமும் இல்லை தீண்ட தெரியாத தாபமும் இல்லை தீர்வு தராத சோகமும் இல்லை தேவை...
